खास पोस्ट

जागतिक महिला दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा! Jagtik Mahila Dinachya Hardik Shubhechchha! International Women's Day

आज जागतिक महिला दिन! स्त्री वेगवेगळ्या (शारीरिक-मानसिक) अवस्था सोसून (देखील),  कधी त्याचे भांडवल न करता, ज्या-ज्या विविध अशा भूमिका ठरवून दिलेल्या असतात,  किंवा  ज्या-ज्या विविध अशा भूमिका वाट्याला आलेल्या असतात,  त्या अगदी (यशस्वीपणे) पार पाडीत असते, त्यालाच एक दुजोरा (म्हणून की काय!) 8 मार्च हा आजचा दिवस, जागतिक 'महिला दिन'! यामध्येच एखाद्या स्त्री च्या भूमिकेतील गमक दिसून येते! स्त्रीच्या अंगी निसर्गतःच मातृत्व आहे, माया आहे, ममता आहे! संगोपन हा गुण देखील तिच्या अंगी निसर्गतः च आहे. बहुतांशी (अख्खे कुटुंबच) एखाद्या आई/बहीण/सुनेच्या भोवताली, या ना त्या कारणाने फिरत असलेले आपण बहुतांशी पाहिलेले आहे. तिच्या शिवाय काही गोष्टी घरात, कधी कधी (आणि वेळेला!), सापडूच शकत नाहीत!😊 (हा अनेकांचा अनुभव आहे!)  कुठलीही (आई, बहीण, सून अशा) स्वरूपातील 'स्त्री', घरात नसेल तर घराला घरपण नसते. स्त्री कोमल असली तरी खंबीर असते! वेळोवेळी कणखर झालेली  तिला  जगाने पाहिलेले आहे! त्यामुळे, तिचे महत्व जाणून घेणे, लक्षात ठेवणे, आणि वेळोवेळी, तिच्या जगण्याला, आणि जपण्या...

पुणेरी भाषा

मागे एकदा पुण्याला गेलो होतो. कशाला गेलो होतो नीट आठवत नाही (म्हणजे परीक्षेला कि मुलाखतीला ते), पण तिथली एक गोष्ट मला आठवते तिथल्या व्यक्तीची भाषा! (तिथल्या म्हणजे पुण्याला अनेकजण आहेत पण जे मूळ तिथले आहेत ते; कारण बहुदा करून तिथल्याच मूळ लोकांची भाषा हि खरी पुणेरी वाटते.)
रात्री मी प्रवास करून सकाळी तिथे पोहोचलो, सकाळी फ्रेश झाल्यानंतर माझी bag घेऊन मी फिरत होतो, bag चे ओझे वाटत होते पण काय करणार, एकजनाने सांगितले कि क्लॉक हाउस आहे आणि तिथे bags ठेवतात. मी लगेच तिकडे गेलो आणि पावती फाडून माझी bag तिथेच ठेवली. संध्याकाळी येवून पाहतो तर तिथे सकाळी पाहिलेला म्हातारा व्यक्ती नव्हता तर एक म्हातारी होति. ती म्हातारी त्याची कोण होती मला काही सांगता येणार नाही. (म्हणजे बायकोही असू शकते आणि बहिण हि असू शकते. ) मी पावती त्या म्हातार्या स्त्री जवळ परत करून माझी bag देण्याची विनंती केलि.
आता तुम्ही म्हणाल यात नवीन ते काय? तर तुम्हाला सांगतो कि मी असा इकडून गेलेला, आणि तिची भाषा इतकी गोड होती! कि सांगूच नका. पुण्याची भाषा शुद्ध आहे गोड आहे असे ऐकले होते पण पहिल्यांदाच ऐकत होतो. आता झाले असे कि ती bag सापडत नव्हती आणि त्यामुळे त्या बाईने मला bag रंग विचारला. मी सरळ काळा म्हनालो. त्या बाईने फार वेळ ती bag शोधली पण काही केल्या ती bag सापडत नव्हती. ती म्हातारी स्त्री थोडी परेशान झाली होती आणि एक bag काढत तिने मला पावती दाखवायला सांगितली आणि ती bag आणि ती पावती match झाली.
आता त्या बाईने काय करायला पाहिजे होते? मला खूप खड्सावायला पाहिजे होते, पण ती काय बोलत होती ते तूम्हाला सांगतो - "हे काय?" "कित्ती चूक बोलला तुम्ही?" "bag वर लाल पट्ट्या आहेत न?" "आहेत कि नाही?" मी म्हटले हो. मग ती म्हणाली, "मग तुम्ही काळी कशी म्हणालात?" मी म्हणालो चुकलो आजी माझ्या लक्षातच नाही आलं, तर ती म्हणते, "नाही नाही हे बरोबर नाही", "मी किती परेशान झाले बरं! हो कि नाही ?" मी म्हटले हो आजी. ती म्हणाली, "हे असं नाही करायचं हं."
आता तुम्हाला सांगतो कि ती एवढे रागाने बोलत होती पण पुण्याची भाषाच अशी आहे कि तिची भाषा एवढ्या रागातही एवढी गोड आणि सुंदर होती कि माझ्यासारख्या गावाकडून गेलेल्या पोराला तिथेच सतरंजी टाकून तिचे ते रागात, चिडून बोललेले ऐकतच बसावेसे वाटत होते! खरेच पुणेरी मराठी भाषा म्हणजे पुणेरीच आहे! तिचा कुणी हाथ धरू शकत नाही!
[Image courtesy: Photo by Tabitha Mort: https://www.pexels.com/photo/red-tulip-field-607013/]

Comments